Toen de wereld nog plantaardig was

POËZIE

van Anne Broeksma

Alles begon met planten.
Toen de wind voor het eerst door de bladeren trok 
was het goed.

Beweging stond gelijk aan groei
en de overwoekerde wereld had geen boodschap 
aan beesten.

Ik vraag me af wie het bedacht heeft: 
dieren, mensen.
Het loopt door elkaar heen,
botst tegen elkaar op,
kent angsten.

Ooit moet het gebeurd zijn:
een warme snoet nam een hap zuurstof 
liet lucht door roze longen glijden 

doorbrak de groene stilte. 

When the World Was Still Vegetable-Based

POETRY

by Anne Broeksma

It all started with plants. 
When the wind whispered through the leaves for the first time 
all was well. 

Movement equalled growth 
and the overspread world had no time 
for fauna. 

I wonder who invented it: 
animals, people. 
They crisscross, 
bump into each other, 
know fears. 

Once upon a time it must have happened: 
a warm snout took a gulp of oxygen 
let air slide through pink lungs 

broke the green silence.

(translated from the Dutch by Judith Wilkinson)

Lied voor een lavendelmot

POËZIE

van Anne Broeksma

het paarsig afromen van de avond
in mijn omsloten tuin
een mot die haar weg vindt over de schutting 
naar de houtfrissigheid
die ik ken als het woord lavendel
en bij drempels gestrooid werd
om ongewervelden te weren

het weert niet deze mot, deze specifieke snuitmot 
wast haar poten onder de maan
op de waardplant die haar aanroept 
haar lijf een donker stukje bast
tot ze snipperig opvliegt
de maan zilver laat dansen
door haar ondervleugels

de achttien delen van The Moths of Borneo
die ik tussen grommende ventilatoren had gevonden 
achter in een veldstation
de persoon die hier twintig jaar aan werkte 
alleen de macromotten heeft besproken 
ik denk aan alles wat er ’s avonds door de velden vliegt 
en kleiner is dan twee centimeter

hoor het rinkelen van sleutels in de verte 
en wrijf over mijn getemde lijf
waarin taal zich strekt als landingsbaan 
een ophangrek om de wereld aan te drogen 
en ik noem de mot, ik noem haar naam 
en ze vliegt weg 

Song for a Lavender Moth

POETRY

by Anne Broeksma

evening is creaming off into purple 
in my enclosed garden 
a moth finds its way across the fence 
to a wood-freshness 
known to me as the word lavender 
it used to be strewn around doorsteps 
to obstruct invertebrates 

it won’t stop this moth, this specific snout moth 
washes her legs beneath the moon 
on the host plant that calls out to her 
her body a dark slip of bark 
until she airlifts zigzaggy 
letting the moon dance silvery 
through her underwings 

the eighteen volumes of The Moths of Borneo
I’d found between grumbling ventilators
in the back of a field station 
the writer who’d laboured over it for twenty years
only discussed the macro-moths 
I think of everything smaller than two centimetres 
that flies across the fields at dusk 

hear the jangling of keys in the distance 
and rub my tamed body 
in which language stretches like a runway 
a clotheshorse for drying the world 
and I call out to the moth, call her name 
and she flies off 

(translated from the Dutch by Judith Wilkinson)